Welkom.

Welkom op de weblog van Light's On. Je vindt hier mijn eigen teksten, overwegingen, dagboeknotities. Voor mezelf en om met anderen te delen. Ik nodig je dan ook uit om te reageren als je dat wil.

Anne-Marie

Spiritualiteit en politiek

“De Strijd tegen de Internationale samenzwering van het Kwaad, of hoe de Anti-Christ werkt!

(zie voor meer informatie de link op deze pagina naar de Inmarkt of naar de Partij voor de Liefde)

 

HELP!

 

Strijd! Samenzwering! Het Kwaad (met een hoofdletter nog wel)! De Anti Christ! Al mijn alarmbellen rinkelen, of is dat juist de bedoeling?

 

Voel ik me aangesproken? Een oude angst komt naar boven, de angst om me te laten zien, om stelling te nemen. Mijn angst voor geweld, mijn angst om aangevallen te worden door woorden, in discussies. Mijn angst om te “moeten” overtuigen om overeind te blijven. Mijn hart spreekt een andere taal, de taal van liefde, van eenheid. Mijn ziel weet dat er geen licht is zonder duisternis, geen vrijheid zonder overwinning en zit daar niet mee. Mijn ego wil me echter op mijn plaats houden en fluistert in mijn oor, dat dit voor anderen is, niet voor mij. Je kunt beschadigd raken, als je hier instapt moet je weer een heleboel, dan willen ze weer van alles van je, je wordt daar zo moe van , weet je nog?

 

Lees verder...

Leven

Kolkende draaikolken, wervelen omhoog, omlaag, voegen samen en splitsen. Draai, draai, draai spiraal, gevend en ontvangend. Mijn navelstreng naar de aarde, heen en weer, op en neer, voedend, onttrekkend, groeiend. Razende, bolderende stromen met een kern in rustende stilte.

 

Opgeslokt, meegesleurd en weggeworpen, achteloos. Op het oog onbeduidend en meaningless. Ontwakend uit een diepe comateuze slaap. Eeuwen, ionen slaap,paarsviolette sferen, sluiers die als een zacht regengordijn de ware aard verhullen.

 

In stilte en vage aanwezigheid. Plots opgepakt en meegenomen.  Geen tijd of ruimte voor gedachten of muizenissen, hindernissen, obstakels.In één adem opgenomen, meegetold, gekolkd en gedraaid, gewerveld naar hier. Nu, nu, nu, hier.

 

Rust, adempauze.

 

Het borrelt op en zakt weer weg en wacht tot de volgende puls. Een ontwaken, brakend openbreken en dan de explosie, de expressie en samen met de blauwe bollen en de zachtheid het openbloeien, sproeien, scheppend water. Fontein van kleuren en beweging. Gevend, transformerend, scheppend, creërend in klank, geluid, golven. Trillend, sidderend, het orgasme van de kosmos. Sprankelende, spetterende stroom van vibrerende zachtheid en liefde.

 

Uitstromend over alles wat het kan raken. Raken en trillend beroeren tot in het hoogste en diepste Zijn. Wevend licht, lichtwevend, lichtgevend in een expanderend universum.

 

Ik ben een schaap

Ik sta in de wei en graas. Mijn kaken vermalen mijn gedachten telkens opnieuw. Op en neer, heen en weer. Ik kijk verbaasd om me heen. Mijn weitje is mijn thuis, ik hoef niet verder dan mijn gras reikt.

 

Mijmerend, peinzend, malend, kauwend en herkauwend op mijn gedachten. Er komt nooit een antwoord uit mijn gemaal. Alleen verwarring, een schaap moet niet proberen te denken, daar is een schaap niet op gebouwd. Een schaap hoeft alleen schaap te zijn en te dromen, en zich te verbazen.

 

Weet je hoeveel geluid een schaap maakt als ze stil is? Als wij met z’n allen in stilte grazen, kauwen en herkauwen hoor je het kraken van onze kiezen. Het sappige piepende gras dat met  wortel en al uit de grond wordt getrokken, vermorzeld tussen onze meedogenloze kaken. Het zand schuurt en polijst onze tanden schoon. We hoeven niet te praten, we zijn samen in stilte en mijmeren al kauwend en malend. Als ik mijn tong om een pol gras sla moet ik soms flink trekken om hem los te krijgen, maar ik ben sterk en weet wat ik moet doen. Ik weet wat goed is voor me.

 

Mijn vacht groeit in een warrige kluwen en beschermt me tegen regen en kou. Net als mijn gedachten kronkelt mijn wol door en door en onder, zonder vastomlijnd patroon en zonder vooropgesteld doel. Ik hoef alleen maar te mijmeren en te eten, mijn haar weet perfect hoe het een mooie dikke vacht maakt. Een vacht om mezelf te beschermen en om uiteindelijk te dienen voor anderen om er iets moois van te maken.

 

Mijn wol beschermt, verwarmt en verkoelt, verfraait, daagt uit tot creativiteit,verbindt en geeft gezelligheid. Mijn wol gaat door vele handen die ieder weer een eigen invulling geven. Ik geef mijn vacht graag af aan de scheerder die er zijn brood mee kan verdienen.

 

De dikke, warrige vaste kluwen wordt zorgvuldig uitgesponnen en ontward. Geen stukje blijft onaangeroerd. Elk deeltje, elk vlokje heeft zijn eigenheid. Delen zijn geschikt voor de fijnste draden, andere delen lenen zich voor dikke, grove structuren.

 

Uiteindelijk vind ik mijn plek in de jas van een kind, de sjaal van een zakenman of de deken van een oude vrouw.

 

Gekleurd, ongekleurd. Bewerkt, onbewerkt, verfijnd, gekamd en geplozen. Ik ben een schaap. Ik Ben.

 

 

 

Hoofd en hart, een dialoog

Waarom wil ik zo graag naar die enorme dialogen luisteren die me telkens ongelukkig maken? Ik heb er geen zin meer in. Ik wil me verstoppen, wegvluchten en ben boos op mezelf dat ik niks kan. Voel me verdrietig en kwaad. Voel me overweldigd en een enorm slachtoffer, zielenpootje.

 

"'Doe dan iets anders"', hoor ik. "Wat dan", zegt het hoofd? ''Nou gewoon iets wat je leuk vindt'', zegt hart. ''Niks is echt leuk, het is allemaal saai en als je iets doet is het maar even leuk, als het klaar is, is de lol eraf. Wat moet je met al die rommel?'', zegt hoofd.

 

''Helemaal niks'', zegt hart. ''Ik wil gewoon gelukkig zijn, ik wil in een bloemenveld liggen en genieten van de zon en helemaal niks doen''. ''Hoe lang denk je dat vol te houden'', zegt hoofd. ''Je verdient er geen cent mee, je ligt daar weer in je eentje terwijl al die andere mensen een zinnige bijdrage leveren aan de gemeenschap. En stop ook maar met dat schijven, daar zit geen mens op te wachten, op dat gejammer en flauwe gedoe, doe iets zinnigs''. ''Maar ik wil zo graag open gaan'', zegt hart. ''Ik wil zo graag delen, ik wil zo graag stromen, ik wil bloeien''. ''Niemand zit op jou te wachten'', zegt hoofd. ''Je kunt net zo goed vertrekken en niet meer terugkomen, ze zijn je zo vergeten''.

 

''Eigenlijk ben je zelf heel zielig'', zegt hart. ''Word je nou niet moe van al dat bemoeien, je kun ook nooit eens gewoon lekker relaxen. Altijd een mening klaar of een oplossing, je moet wel uitgeput zijn na 50 jaar''.

 

''Maar ik ben niet altijd zo groot geweest'', zegt hoofd. ''Er is een tijd geweest dat ze het zelf heel goed af kon, toen had ze mij niet nodig. Toen speelde ze vrij en open en deed waar ze zin in had en iedereen genoot van haar aanwezigheid. Ze was vrij en onbezorgd''.

 

''Waarom ben jij je er dan mee gaan bemoeien'', zegt hart. ''Ik moest wel, ze voelde zich belaagd, er werd te veel van haar gevraagd, in haar overmoed dacht ze dat ze alles kon, en haar omgeving dacht dat dan ook. Ze had er moeite mee om klein te zijn, wilde er zo graag bijhoren''.

 

''Maar ze hoorde er toch bij, iedereen hield toch van haar?'', zegt hart.''Tot er iets gebeurde'', zegt hoofd, ''waar ze geen raad mee wist. Het was te overweldigend voor haar, ze verloor in een klap haar eigenheid en leverde deze in voor haar leven. Overleven heet dat. Toen moest ik haar komen redden, anders was ze verloren geweest''.

 

''Ik voel wat je bedoelt'', zegt hart. ''Ik ben haar kwijtgeraakt op dat moment, ik word er heel verdrietig van. Ze is heel gevoelig en heeft toch de deur dichtgegooid naar mij, ik heb nooit geweten waarom. Vertel het me hoofd''.

 

''Het is donker, ze slaapt, ze is 2 jaar en ze weet waarom ze hier is en ze geniet ervan. Ze komt licht brengen, liefde, mensen verbinden. Ze leeft en ze geniet.

 

Ze is onschuld, pure onschuld, en ook naief, ze heeft zich niet beschermd. Is vergeten dat dat nodig is. Ze is een beetje overmoedig in haar enthousiasme. Onbeschermd, naief , spontaan en overmoedig. Dan sluipt de schuld binnen, langs haar onbeschermde wervelkolom kruipt het bij haar binnen. 's Nachts als ze slaapt wordt haar verteld dat ze niet zal slagen, dat ze faalt, dat ze nooit genoeg zal zijn. "'Dat ben ik'', zegt hoofd, ''ik moest wel, ze deed dingen die niet konden. Haar gedachten waren niet de gedachten van een kind van 2. Ze dacht dingen die bedreigend zijn voor haar verzorgers. Ze wilde de taak van de ouders overnemen, de ouders voelden zich bedreigd door haar. Vooral haar moeder was bang dat ze haar autoriteit kwijt zal raken aan haar. Ze luisterde slecht, wist alles beter, ging haar eigen gang. Haar vader kon  er eerst nog wel om lachen maar later werd het steeds lastiger. Ze zag het onvermogen van de moeder en het geweld in de vader, daarover gingen haar gedachten. Voelde zich in de steek gelaten, onveilig en afgewezen in haar wezen''.

 

'''Ze wil er zo graag bijhoren'', zegt hart. ''Ze wil alleen maar dat er van haar gehouden word zoals ze is, overmoedig, wijs, druk, enthousiast, krachtig''.

 

''Dat is heel onhandig met een sterke vader en een overgevoelige moeder'', zegt hoofd. Ze is er niet in geslaagd dat haar eigen ouders onvoorwaardelijk van haar houden, daarin heeft ze gefaald. Haar ouders houden van het brave kind, dat doet wat er van haar verlangd. De druktemaker, de sterke enthousiaste schreeuwer met het hart op de tong is lastig in een gezin met nog 3 kinderen en een gevoelige moeder''.

 

''Als ze dan zo sterk is'', zegt hart, ''waarom heeft ze zich dan laten onderdrukken''?

 

''Ik ben binnengeslopen langs haar ruggengraat, 's nachts en ik heb velen meegenomen'', zegt hoofd. ''Het heeft moeite gekost om haar aangepast te krijgen. Het is ook nooit helemaal gelukt. Ze heeft telkens weer manieren gezocht en gevonden om vrij te blijven, al is het in haar gedachten. Gelukkig is haar angst voor geweld groter dan haar drang naar vrijheid, daardoor is ze naar me blijven luisteren en heb ik haar kunnen redden'', zegt hoofd. ''Ze was voorbestemd om te worden doodgeslagen toen ze 2 was.

 

Ik heb haar later vaak moeten redden, maar die eerste keer was het lastigste. Alle anderen die me hebben geholpen zijn inmiddels vertrokken en ik merk dat mijn invloed ook steeds kleiner wordt. Eigenlijk zou ik haar willen loslaten,maar ik durf nog niet zo goed. Ik ben bang dat ze haar grip op de werkelijkheid zal kwijtraken''.

 

''Och", zegt hart, ''wat is de werkelijkheid? Ik weet dat ze heel graag haar eigen werkelijkheid wil creëren, maar niet zo goed durft, nog steeds bang is om te falen. Ik heb haar regelmatig contact met haar en ik weet dat als ze dat blijft doen ze alleen nog maar verder kan groeien. wat denk je ervan hoofd? Hoe zou het voor je zijn om haar eens los te laten. ik ben er ook nog. Zou je me kunnen vertrouwen?''

 

''Jawel, zegt hoofd, ik heb gemerkt dat het haar altijd heel goed doet om met je in verbinding te staan. Ik ben er soms zelfs wat jaloers op. Als ze maar veilig is en niet weer zo overmoedig wordt om alles meteen te laten zien, ze schrikt mensen dan zo af"'.

 

''Lief hoofd'', zegt hart, ''ik hou van je. Je bezorgdheid om haar ontroert me. Ze is veilig en ze is altijd veilig geweest, het was haar omgeving die niet met haar kon omgaan. Misschien kan dat nog steeds niet, maar ze weet intussen dat dat niet van belang is, ze is sterk genoeg om haar eigen weg te gaan. Dat is waarom deze hele dialoog is begonnen. Ze is die zelf begonnen, zij heeft ons aan het woord gelaten omdat ze graag zichzelf wil laten zien. Ik vind dat ze de kans moet krijgen. Als jij het moeilijk vind, dan kun je af en toe toch meekijken. Je bent zo lang bij haar geweest, ze vindt het vast niet erg als je je af en toe laat horen om je mening te geven. Zij kiest zelf wel of ze naar je wil luisteren of niet. En ze is intussen volwassen, wie weet kan ze een heel andere relatie met je aangaan''?

 

''Dat lijkt me gaaf'', zegt hoofd. ''Een volwassen relatie, dat zal mij ook goed doen. Op basis van gelijkwaardigheid,respect en liefde, dat wil ik ook''.

 

''Dat kan'', zeg hart. ''Door dit uit te spreken heb je er nu voor gekozen. Je kunt haar nu loslaten. Ze maakt zelf de keuze om je op te zoeken als ze dat nodig vindt''.

 

''Ik voel me opgelucht en geliefd'', zegt hoofd.

 

''Ik voel me gesterkt door je vertrouwen'', zegt hart.